و اين منم

 

 

 

بعضی روزها یه تنهایی ناخواسته بدجوری هجوم میاره . نه ایمیلی. نه آفی نه بازدیدکننده ای نه اس ام اسی. اونم درست توی روزی که نیم ساعت به نیم ساعت آن لاین میشی که ببینی چه خبره. یه ربع به یه ربع گوشیتو نگاه میکنی که نکنه چیزی اومده و نشنیدی. با هر زنگ تلفن از جا میپری که حتما  با من کار دارن . ولی فایده نداره. تو این روزا نامرئی شدی و هیچ کس نمی بینتت که داری دست و پا میزنی .  جالبه که اغلب هم  جمعه است . شاید اگه انوشه امشب برنمیگشت منم الان داشتم مچاله میشدم توی خودم  از بغض این کنار افتادن. ممنونم اولین فضانورد ایرانی :))))))))

هیچ کس مثل من نمیتونه به جکهای بی سرو ته بچه ها بخنده!!!

خوشی های بی بهونه خیلی کم طاقتن:(((((((

 

 


نوشته ی saghi در ساعت ۱٢:٥۳ ‎ق.ظ در ۱۳۸٥/٧/۸